1 MAJA – „ŚWIĘTO PRACY”

W dniu 1 maja przypada Święto Pracy. W wielu krajach świata obchodzone jest już od 132 lat. Ten dzień jest hołdem dla strajkujących robotników Chicago w 1886 roku. Walczyli oni o godziwe warunki pracy i płacy. Wówczas na ulicach miasta wśród tysięcy demonstrantów byli także emigranci z Polski. Protest został brutalnie i krwawo stłumiony, od kul zginęło wielu strajkujących. Geneza święta to przede wszystkim walka o ośmiogodzinny dzień pracy i inne robotnicze prawa. Święto Pracy wprowadzono w Paryżu na kongresie II Międzynarodówki Socjalistycznej  w 1889 roku. Była to kolejna rocznica zajść w Chicago. Rodzący się ruch związkowy, mimo różnic ideowych, przyjął ten dzień za swoje święto.  Obchody Święta Pracy w wielu krajach, w tym również na terenie Polski, odbyły się już w 1890 roku. Organizowały je przede wszystkim lokalne związki zawodowe. Partie polityczne, mające w programach prawa pracownicze, także przyjęły to święto za swoje.  Na ziemiach polskich przodowała w tym Polska Partia Socjalistyczna Józefa Piłsudskiego. W wolnej ojczyźnie od 1918 roku obchodami  Święta Pracy zajmował się Związek Zawodowy Polski. W PRL-u 1 maja świętowano zbyt pompatycznie, co znacznie wypaczało jego doniosły charakter. Tego dnia odbywały się wielotysięczne pochody, masowe wiece i zgromadzenia. Udział w nich był często obowiązkowy lub premiowany możliwością zakupu atrakcyjnych towarów.  Po 1989 roku 1 maja organizowane są nadal manifestacje partii lewicowych. Niekiedy dochodzi do starć z kontrmanifestacjami organizacji skrajnej prawicy. W Kościele rzymskokatolickim dzień 1 maja to święto Józefa Robotnika – patrona pracujących. Obecnie Święto Pracy jest po prostu dniem wolnym… od pracy… i okazją do wyjazdu za miasto. Miejmy jednak tego dnia czas na chwilę refleksji historycznej.  Pomyślmy o tym, że prawa pracownicze nie zostały po prostu nam dane. W większości zostały wywalczone, niekiedy za cenę krwi a nawet życia minionych pokoleń.