Uchwałą Nr XXI/92/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 5 grudnia 1972 r. utworzona została z dniem 1 stycznia 1973 r. w powiecie łukowskim Gmina Ulan-Majorat. W skład nowoutworzonej gminy weszły 23 sołectwa: Dminin, Domaszewnica, Domaszewnica Kolonia, Gąsiory, Kępki, Klębów, Kolonia Domaszewska, Paskudy, Rozwadów, Rzymy, Rzymki, Rzymy-Las, Sętki, Skrzyszew, Sobole, Stanisławów, Stok, Ulan Duży, Ulan-Majorat, Wierzchowiny, Zakrzew, Zarzec Ulański i Żyłki. Jeszcze w październiku tego roku z gminy Ulan-Majorat wyłączono Dminin, Rzymy, Rzymki, Rzymy-Las i włączono do sąsiedniej gminy Łuków. Odbyło się to na wniosek mieszkańców tych miejscowości. Nieco później z sołectwa Ulan-Majorat wyodrębnione zostało sołectwo Ulan Mały i w ten sposób powstała gmina w granicach funkcjonujących do chwili obecnej, obejmująca 20 sołectw. W latach 1954-1972 obowiązywał podział na gromady, jednostki obejmujące jedną lub kilka wsi, jednak z czasem jako nieefektywne były stopniowo likwidowane. Takie gromady funkcjonowały m.in. w Gąsiorach i Sobolach. Były one jednak zbyt słabe finansowo i nie spełniały oczekiwań ówczesnych władz.
W nowym ustroju gminnym funkcje stanowiące i wykonawcze zostały rozdzielone. Utworzony został nowy organ administracji państwowej – naczelnik gminy, posiadający dużo większe kompetencje niż działające przed reformą prezydium gromadzkiej rady narodowej.
Kolejną reformę administracyjną wprowadzono od 1 czerwca 1976 r. Zlikwidowane zostały powiaty i utworzono 49 województw, między innymi województwa siedleckie i bialskopodlaskie. Niemal cały powiat łukowski wszedł w skład województwa siedleckiego, a tylko naszą gminę włączono arbitralnie, bez zasięgania opinii mieszkańców, do nowego województwa bialskopodlaskiego. Prawdopodobnie zdecydowała o tym rządząca wtedy gminą grupa ludzi i lokalne struktury partyjne. W ten sposób dokonało się oddzielenie gminy Ulan-Majorat od historycznych związków z Łukowem i ziemią łukowską. Konsekwencją tego było związanie się w naturalny sposób z innym pobliskim miastem – Radzyniem Podlaskim, które również należało do województwa bialskopodlaskiego. Utrwalone w okresie 23 lat więzi z Radzyniem Podlaskim niewątpliwie były czynnikiem decydującym o przynależności do powiatu radzyńskiego po kolejnej reformie podziału administracyjnego z 1999 r. Kiedy na powrót utworzono powiaty, brak było inicjatyw, zarówno wśród mieszkańców gminy jak również ówczesnych władz gminnych, aby powrócić do ziemi łukowskiej. Nie było dylematu ani też sporów – do Łukowa czy do Radzynia. Trzeba też obiektywnie ocenić – także ze strony władz Łukowa nie było żadnych zachęt i sygnałów, aby „odzyskać” gminę Ulan-Majorat.
Należy też przypomnieć, że do 1990 r. funkcjonowała jednolita administracja państwowa, w której gminy były najniższym szczeblem. Dopiero uchwalona w dniu 8 marca 1990 r. ustawa o samorządzie terytorialnym po raz pierwszy ustanowiła rzeczywisty samorząd terytorialny. Organem stanowiącym stała się rada gminy (miasta), a wykonawczym zarząd gminy z wójtem na czele. Reforma administracyjna w 1999 r. wprowadziła kolejne szczeble administracji samorządowej – samorząd powiatowy i samorząd województwa, zlikwidowano 49 województw i utworzono 16 nowych (przywrócono duże województwo lubelskie). W gminach zniesiono organy wykonawcze – zarządy gmin, od 2002 r. funkcjonuje jednoosobowy organ wykonawczy gminy (miasta) – wójt (burmistrz, prezydent miasta). W takim kształcie samorząd gminny funkcjonuje do dnia dzisiejszego.
